Het Zakelijke Hart

3 waardevolle lessen die ik leer van mijn hond

Leestijd: 4 minuten

Zo’n dag.

  • Dat je steeds opnieuw focus aanbrengt om die 15 minuten later weer kwijt te zijn.
  • Dat je een plan hebt maar het niet uitvoert.
  • Dat je denkt dat je A, B en C gaat doen, maar je laat storen en afleiden.
    Met willekeur, chaos en totale non-productie als resultaat.

Ik had beter naar het strand kunnen gaan.

Foto van een dame die op het strand staat
Voor een dag met zon, zee en zaligheid.

Maarrrr, deze dag was nog niet ten einde

Het Grote Leren moest nog beginnen.

 Les 1

Wees aan-wezig

Enigszins bedremmeld houd ik op enig moment op met pogingen mijn dag onder controle te krijgen.

Ik pak de riem, roep hondlief Robbie en we gaan op weg. We beginnen te lopen, er waait een zwoel zomers avondbriesje en het kasteelpark is leeg. Ideale omstandigheden voor een cooling down en relaxte wandeling.

Ware het niet dat waar ik als een kip zonder kop had zitten werken en hondlief als een ongeleid projectiel elke vijver, sloot en water inspringt en bijna verzuipt in een poging eenden te vangen.

Hellup, dit doet ‘ie nooit….!?!

Het moet drie (!) keer gebeuren voordat ik me realiseer dat hij me mijn kippengedrag van de dag weerspiegelt: rennen zonder tot bedaren te komen, niet luisteren en elke impuls achterna.

Ik realiseer me dat ik mijn kippengedrag klaarblijkelijk en onbewust naar het park meegenomen heb.

De oplossing?

Ik sta stil, kom tot bedaren, draai een rondje om mijn as en besluit de rest van de wandeling aan-wezig te zijn in het moment van nu.

Rennen als een kip zonder kop
Gelukkig: mijn kop zit er weer op.

 Les 2

Lach en geniet van het nú

Ken je dat?

Dat je de hele dag last hebt van een ik moet eigenlijk, had ik maar of nou, dit schiet op gevoel?

Zeer bekrachtigende gedachten kan ik je vertellen.

Not.

De chaos in mijn hoofd fungeert als een donderwolk die de dag overschaduwt.

Foto van onweer en bliksemschichten
Donderwolken met veel mentaal kabaal.

Terwijl ik de eenden zie opstuiven en hondlief wild zie rondzwemmen, realiseer ik me dat ik letterlijk door de bomen het bos niet meer zie. Het mentale kabaal in mijn kop overschaduwd alles wat deze dag wél goed ging.

Ik slaak een diepe zucht als ik merk dat roepen naar hondlief geen zin heeft.

Hij draait z’n koppie, kijkt me schalks aan en zwemt ogenschijnlijk en baldadig nóg harder weg.

Hellup, leert ‘ie t dan nooit…?

Waar hondlief intens van elk moment van de dag, was ik bezig met wat ik had moeten doen.

Robbie kent geen gisteren en morgen.

Hij kent geen “nog ff 10 minuten om dit af te maken” onzin.

Robbie leeft en geniet van elke grasspriet, plasje water en boom.

Zolang hij er in mag zwemmen, rondrennen of tegenaan plassen.

De oplossing?

Ik sta stil, kom tot bedaren, draai een rondje om mijn as en besluit de rest van de wandeling aan-wezig te zijn in het moment van nu én met een stralende glimlach te genieten van wat ik om me heen zie.

Foto van park bij Kasteel Groeneveld
De stille kracht van de natuur op een zomerse avond.

 Les 3

Wees dankbaar 

Bovenop de ruis van het mentale kabaal in mijn kop, komt een wee gevoel in mijn buik. Bezig zijn met alles behalve mijn wandeling, maakt dat ik onrustig blijf. Ik loop sneller dan goed voor me is, mijn ademhaling schiet omhoog en ik struikel zelfs twee keer.

Foto van drukke mensenmassa op metro station in London
Hoe krijg ik mijn ademhaling weer tot rust?

Hellup, leer ik t dan nooit…?!?

Robbie leeft, en ieder moment is precies goed zoals het is.

Ik leef ook.

Ik vergat alleen ‘eventjes’ om 100% in het moment van nu, aan-wezig te zijn.

Om te genieten en dankbaar te zijn voor wat IS.

De oplossing?

Ik sta stil, kom tot bedaren, draai een rondje om mijn as en besluit de rest van de wandeling aan-wezig te zijn in het moment van nu, met een stralende glimlach te genieten van wat ik om me heen zie én stil te staan bij alles wat er nu IS en waar ik dankbaar voor ben.

Leuk die lessen

Lukt het je ook om ze toe te passen?

Een dag later krijg ik de kans om toe te passen wat ik leer van mijn lieve robbedoes. Mijn to-do-lijstje is wederom (over)vol, ik heb afspraken, en alles loopt door elkaar heen van privé dingen tot zakelijk tot zingeving en meer.

Ik ben in hetzelfde kasteelpark. Ik heb 45 minuten om met Robbie de Hond door het park te lopen voordat ik naar mijn volgende afspraak moet. Ik kom eigenlijk net zo druk aan als op de hierboven-beschreven-chaotische-donderwolken-dag.

Maar nu doe ik het anders. 

Ik zet mijn mobiel op zacht, met het alarm aan, om niet te laat terug te zijn en volop aan-wezig te kunnen zijn.

Ik laat hondlief met een glimlach los en geniet van het warme weer, de bomen, de vogels die ongelofelijk hard aan het twitteren zijn en van hoe hij geniet van zijn vrijheid. Hij gaat geen eenden achterna en loopt genietend van boom naar boom.

Ik ben geraakt wanneer ik stil sta bij hoever we gekomen zijn: hij en ik. Dat merk ik wanneer we op enig moment iemand met een beperking tegenkomen die schrikt van Robbie’s enthousiasme. Ik roep hem bij me en hij komt meteen naast me lopen. Zonder riem.

Hij kwispelt.

Ik glunder.

Deel dit artikel

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on telegram

Plaats een reactie

Meer lezen?